Tez No	İndirme	Tez Künye	Durumu
582406		Leibniz's criticism of occasionalism and a response through a reconstruction of al-Ghazālī's and Malebranche's arguments / Leibniz'in vesilecilik eleştirisi ve Gazâlî ve Malebranche'ın argümanları bağlamında bir cevap Yazar:AHMED HALİL OĞUZHAN Danışman: DOÇ. DR. CHRYSI SIDIROPOULOU ; DR. NAZİF MUHTAROĞLU Yer Bilgisi: BOĞAZİÇİ ÜNİVERSİTESİ / SOSYAL BİLİMLER ENSTİTÜSÜ / FELSEFE ANABİLİM DALI / Felsefe Bilim Dalı Konu:Felsefe = Philosophy Anahtar Kelime:Felsefe = Philosophy ; Felsefe tarihi = Philosophy history ; Gazzali = Gazali ; Leibniz, Gottfried Wilhelm = Leibniz, Gottfried Wilhelm ; Malebranche, Nicole = Malebranche, Nicole ; Vesilecilik = Occasionalism ; İslam felsefesi = Islamic philosophy	Onaylandı Yüksek Lisans İngilizce 2019 70 s.
Vesilecilik, Tanrı'nın yegane etken neden olduğunun ve doğada genellikle neden sonuç ilişkisi olarak algılanan ilişkilerin etkenlik içermeyen vesileler ya da Tanrı'nın iradesine dayanan bir arada oluşlar olduğunun savunulduğu bir nedensellik teorisidir. (Muhtaroğlu, 2017a, p. ix). Leibniz vesilecilik teorisinden Malebranche vasıtasıyla haberdar oldu. Leibniz'e göre vesilecilik, yaratılmış varlıklara nedensel bir güç atfetmediği için kaçınılmaz olarak tekçiliğe kayacaktır. Eğer bir töz, içkin bir kuvvet taşımıyorsa, tözlüğü açıklanamaz (Leibniz, 1989, p. 159-60). Böylece vesilecilik için Tanrı, şeylerin doğasının kendisi olur ve yaratılmış şeyler tek ilahi tözün modifikasyonlarına indirgenirler (Leibniz, 1989, p. 165). Bu eleştiri vesileciliği ne ölçüde zayıflatmaktadır? Şeylerin var olduğu onların doğalarına içkin bir kuvvetin varlığı reddedilerek savunulabilir mi? Bu tezde bu soruları cevaplandırmaya çalışacağım. Bunu yapmak için iki farklı vesilecilik geleneğinin iki önemli düşünürünün argümanlarını ve metafizik çerçevelerini kullanacağım. Bu düşünürler, Eş'ari vesilecilerinden Gazâlî ve Kartezyen vesilecilerinden Malebranche olacak. Leibniz'in eleştirisini izah ettikten sonra bu düşünürlerin argümanlarını ve çerçevelerini ele alacağım. Tezim göstermektedir ki Gazâlî ve Malebranche'ın metafizik çerçeveleri ve argümanları, şeylerin doğalarına içkin bir kuvvetin varlığını reddederken aynı zamanda şeylerin var olduklarını savunmaya imkan tanımaktadır. Böylece Leibniz'in eleştirisinin ilkenin talebi (petito principii) mantık hatasını içerdiği anlaşılmaktadır.
Occasionalism is a theory of causation in which it is argued that God is the only causal agent and the cause effect relations perceived in nature are actually occasional causes or customary conjunctions determined by divine volition (Muhtaroğlu, 2017a, p. ix). Leibniz became familiar with occasionalism through Malebranche's elaboration. He found the occasionalist thesis problematic because created substances lack causal powers in the occasionalist theory, which according to him meant therefore that the theory is bound to turn into monism. For Leibniz, if substances lack an intrinsic force to act, then their substantiality cannot be accounted for (Leibniz, 1989, p. 159-60). This makes "God the very nature of things, while created things disappear into mere modifications of the one divine substance" (Leibniz, 1989, p. 165). To what extent does this criticism undermine occasionalism? Is it possible to argue for substances while rejecting any forces intrinsic to the natures of things? In this thesis, I will answer these questions by using the arguments and metaphysical frameworks of two occasionalists from two distinct traditions; al-Ghazālī from the Ashʿarite school and Malebranche from the Cartesian occasionalists. After elaborating Leibniz's criticism, I expound on the motivations and the arguments for occasionalism and the ontological frameworks of the thinkers respectively. My thesis shows that the respective frameworks of al-Ghazālī and Malebranche give them sufficient tools to argue against natures or forces intrinsic to creatures while arguing for the existence of created substances and hence, Leibniz's criticism is shown to be begging the question.