Tez No	İndirme	Tez Künye	Durumu
939923		İzole hipertansiyon hastalarında nondipper kalp hızı varlığının ventriküler aritmiler ile ilişkisi / Relationship between the presence of non-dipper heart rate and ventricular arrhythmias in patients with isolated hypertension Yazar:ABDULLAH SARIHAN Danışman: DOÇ. DR. LÜTFÜ BEKAR Yer Bilgisi: Hitit Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Kardiyoloji Ana Bilim Dalı Konu:Kardiyoloji = Cardiology Dizin:	Onaylandı Tıpta Uzmanlık Türkçe 2025 82 s.
Amaç: Sağlıklı bireylerde gece saatlerinde artan parasempatik tonus ile kalp hızı düşerken, bu düşüşün olmaması ya da minimal düzeyde gerçekleşmesi, artmış sempatik aktivitenin bir göstergesidir. Bu durum, özellikle hipertansif bireylerde ventriküler aritmilere yatkınlığı artırabilecek önemli bir mekanizma olabilir. Bu çalışmada izole hipertansif hastalarda ritim holterde gece düşmeyen kalp hızı olan ve olmayan olgular arasında ventriküler aritmi sıklığının ve diğer klinik parametrelerin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya Mart 2025 tarihine kadar son 12 ay içerisinde Hitit Üniversitesi Tıp Fakültesi Kardiyoloji Anabilim Dalı'na başvuran transtorasik ekokardiyografi yapılan, ritim ve tansiyon Holter takılan 229 izole hipertansif hasta (ortalama yaş 58,2±12,5 yıl , 89 (% 38.9) erkek) alınmıştır. Çalışmaya dahil edilen olgular ritim holterinde gece kalp hızında %10 ve üzerinde düşüş olan olgular dipper grubu, %10 dan daha az düşüş olanlar ise non-dipper grubu olmak üzere üzere iki gruba ayrılmıştır. Temel karşılaştırmalar bu iki grup arasında yapılmıştır. Sonrasında Lown sınıflamasına göre düşük Lown sınıfında (Lown 0) olan hastalar ile yüksek Lown sınıfında (Lown 1-4) olan hastalar iki gruba ayrılarak aynı karşılaştırmalar bu iki grup arasında da tekrarlanmıştır. Lown sınıf 0 grubu ile Lown sınıfı 1-4 grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı olan parametreler çok değişkenli analiz ile değerlendirilerek bağımsız öngördürücülerin belirlenmesi amaçlandı. Bulgular: Hastalar ritim Holter analizlerinde kalp hızında gece %10 ve üzerinde düşüş olan 170 hasta (ortalama yaş 57,8±12,2yıl , 66 (% 38,8) erkek) dipper grubu, %10'dan daha az düşüş olan 59 hasta (ortalama yaş 59,3±13,4 yıl , 23 (% 29) erkek) ise non-dipper grubu olarak belirlendi. Dipper ve Non-Dipper grupları arasında bazal demografik parametreleri, laboratuar parametreleri kullandıkları ilaçlar açısından anlamlı fark izlenmedi. İki grup arasında transtorasik ekokardiyografi parametreleri karşılaştırıldığında interventriküler septal kalınlık (11,9±1,6 vs. 11,3±1,4 mm; p=0,005 ), arka duvar kalınlığı (11,7±1,6 vs. 11,3±1,6 mm; p=0,047 ), sol ventrikül kitlesi (193,8±47,1 vs. 174,7±48,6 gr; p=0,009 ), sol ventrikül kitle indeksi (103,9±26,2 vs. 95,3±28,2 gr/m2; p=0,040 ), sol ventrikül hipertrofisi varlığı (%78 vs. %60,6; p=0,016 ) ve konsentrik hipertrofi varlığı (%55,9 vs. %37,6 ; p=0,014 ) nondipper kalp hızı olan hastalarda dipper kalp hızı olan hastalara göre anlamlı olarak daha yüksek olduğu görüldü. İki grup arasında ritim Holter parametleri karşılaştırıldığında hem ventriküler ekstra sistol sayısı (1039 (8-1600) vs. 120 (0-321) atım; p<0,001) hem de atriyal erken atım sayısının (451 (3-1366) vs. 129 (0-445) atım; p<0,001) non-dipper kalp hızı grubunda anlamlı olarak daha yüksek olarak tespit edildi. İki grup arasında Lown sınıflarıVI karşılaştırıldığında non-dipper kalp hızı olan hastalarda aritmi sıklığının daha yüksek olduğu gözlendi (p<0,001). Hastalar Lown sınıflarına göre sınıflandırıldığında, Lown sınıf 0 grubunda 139 hasta (ortalama yaş 57,2±13,4 yıl , 58 (%41,7) erkek), Lown sınıfı 1-4 grubunda ise 90 hasta (ortalama yaş 59,8±10,8 yıl , 31 (%34,4) erkek) tespit edildi. Bu gruplar arasında da bazal demografik parametreler, laboratuar parametreleri ve kullandıkları ilaçlar açısından anlamlı fark gözlenmezken, ekokardiyografi parametrelerden interventriküler septal kalınlık (11,8±1,6 vs. 11,3±1,5 mm; p=0,005 ), arka duvar kalınlığı (11,7±1,6 vs. 11,2±1,6 mm; p=0,011 ), sol ventrikül kitlesi (187,8±47,2 vs. 174,3±49,3 gr; p=0,040 ), sol ventrikül kitle indeksi (102,8±26,2 vs. 94,1±28,6 gr/m2; p=0,021 ), sol ventrikül hipertrofisi varlığı (%73,3 vs. %59,7 ; p=0,036 ) ve konsentrik hipertrofi varlığı (%52,2 vs. %36 ; p=0,015 ) Lown sınıfı 1-4 grubu hastalarda Lown sınıf 0 grubu hastalara göre anlamlı olarak daha yüksek olduğu görüldü. Ayrıca tansiyon Holter parametlerinden 24-saatlik ortalama sistolik kan basıncı (p=0,015), gündüz ortalama sistolik kan basıncı (p=0,014) ve gece ortalama sistolik kan basıncı (p=0,011) Lown sınıfı 1-4 grubunda anlamlı olarak daha yüksek olduğu tespit edildi. İki grup arasında ritim Holter parametleri karşılaştırıldığında hem ventriküler ekstra sistol sayısı (908 (122-2509) vs. 0 (0) atım; p<0,001) hem de atriyal erken atım sayısının (671 (122-1863) vs. 52 (0-360) atım; p<0,001) Lown sınıfı 1-4 grubunda anlamlı olarak daha yüksek olarak tespit edildi. Ayrıca non-dipper kalp hızı durumunun Lown sınıfı 1-4 grubunda daha fazla karşılaşıldığı (89,9 vs. 50 % ; p<0,001) gözlendi. Korelasyon analizinde sol ventrikül kitlesi ile kalp hızı değişim yüzdesi arasında ve sol ventrikül kitle indeksi ile kalp hızı değişim yüzdesi arasında zayıf fakat istatistiksel olarak anlamlı negatif korelasyon tespit edildi. (sırasıyla r= -0,256 ; p=0,018 ve r= -0,243 ; p=0,031). Çok değişkenli analiz sonucunda konsentrik hipertrofi varlığı (Rölatif Risk: 2,879 %95 Güven Aralığı: 1,843-9,829 ; p=0,041) ve gece kalp hızının %10'dan daha az düşmesi durumu (Rölatif Risk: 9,616 %95 Güven Aralığı: 4,563-20,261 ; p=0,001) kardiyak aritmi gelişimi için bağımsız örgördürücü parametreler olarak tanımlandı. Sonuçlar: Bu çalışmada, izole hipertansif bireylerde gece kalp hızı düşmeyen profillerin, ventriküler aritmi gelişimi açısından anlamlı derecede artmış risk taşıdığı gösterilmiştir. Gece kalp hızında beklenen fizyolojik düşüşün olmaması, kardiyak otonomik disfonksiyonun bir göstergesi olarak değerlendirilmiş ve bu durum, Lown sınıflamasına göre daha ileri düzeyde ventriküler aritmi varlığı ile anlamlı düzeyde ilişkilendirilmiştir. Anahtar Kelimeler: Gece düşmeyen kalp hızı, Lown sınıflaması, Ventriküler aritmi, Hipertansiyon
Objective: In healthy individuals, the increase in parasympathetic tone during nighttime leads to a decrease in heart rate. When this decrease does not occur or happens minimally, it is an indicator of increased sympathetic activity. This condition could be an important mechanism that may increase the susceptibility to ventricular arrhythmias, especially in hypertensive individuals. The aim of this study is to compare the frequency of ventricular arrhythmias and other clinical parameters between cases with and without a heart rate decrease during the night in isolated hypertensive patients monitored by a rhythm Holter. Materials and Methods: A total of 229 isolated hypertensive patients (mean age 58.2±12.5 years, 89 (38.9%) male) who underwent transthoracic echocardiography, rhythm Holter, and amulatory blood pressure monitoring and applied to the Department of Cardiology at Hitit University Faculty of Medicine in the last 12 months up until March 2025 were included in this study. The cases included in the study were divided into two groups based on their nighttime heart rate decrease in the rhythm Holter: the "dipper" group, with a decrease of 10% or more, and the "non-dipper" group, with a decrease of less than 10%. The primary comparisons were made between these two groups. Then, according to the Lown classification, patients in the low Lown class (Lown 0) were compared with those in the high Lown class (Lown 1-4), and the same comparisons were repeated between these two groups. Parameters that were significantly different between the Lown class 0 and Lown class 1-4 groups were included in multivariate analysis, aiming to identify independent and significant parameters that may influence the development of cardiac arrhythmias in isolated hypertensive patients. Results: In Holter rhythm analyses, 170 patients (mean age 57.8±12.2 years, 66 [38.8%] male) with a nocturnal heart rate decrease of ≥10% were classified as the dipper group, while 59 patients (mean age 59.3±13.4 years, 23 [29%] male) with a decrease of <10% were classified as the non-dipper group. There was no significant difference between the dipper and non-dipper groups in terms of baseline demographic parameters, laboratory values, or medications used. When transthoracic echocardiographic parameters were compared between the two groups, interventricular septal thickness (11.9±1.6 vs. 11.3±1.4 mm; p=0.005), posterior wall thickness (11.7±1.6 vs. 11.3±1.6 mm; p=0.047), left ventricular (LV) mass (193.8±47.1 vs. 174.7±48.6 g; p=0.009), LV mass index (103.9±26.2 vs. 95.3±28.2 g/m²;VIII p=0.040), presence of LV hypertrophy (78% vs. 60.6%; p=0.016), and presence of concentric hypertrophy (55.9% vs. 37.6%; p=0.014) were significantly higher in patients with non-dipper heart rate compared to those with dipper heart rate. When Holter rhythm parameters were compared between the two groups, both the number of ventricular extrasystoles (1039 [8– 1600] vs. 120 [0–321] beats; p<0.001) and the number of atrial premature beats (451 [3– 1366] vs. 129 [0–445] beats; p<0.001) were found to be significantly higher in the non-dipper heart rate group. Comparing the Lown classification between the two groups, arrhythmia frequency was observed to be higher in patients with non-dipper heart rate (p<0.001). Based on Lown classification, 139 patients (mean age 57.2±13.4 years, 58 [41.7%] male) were categorized in Lown class 0, and 90 patients (mean age 59.8±10.8 years, 31 [34.4%] male) in Lown class 1–4. No significant differences were observed between these groups in terms of baseline demographic characteristics, laboratory findings, or medications used. However, echocardiographic parameters such as interventricular septal thickness (11.8±1.6 vs. 11.3±1.5 mm; p=0.005), posterior wall thickness (11.7±1.6 vs. 11.2±1.6 mm; p=0.011), LV mass (187.8±47.2 vs. 174.3±49.3 g; p=0.040), LV mass index (102.8±26.2 vs. 94.1±28.6 g/m²; p=0.021), presence of LV hypertrophy (73.3% vs. 59.7%; p=0.036), and presence of concentric hypertrophy (52.2% vs. 36%; p=0.015) were significantly higher in patients in the Lown class 1–4 group compared to the Lown class 0 group. Additionally, 24-hour average systolic blood pressure (p=0.015), daytime average systolic blood pressure (p=0.014), and nighttime average systolic blood pressure (p=0.011) were significantly higher in the Lown class 1–4 group among ambulatory blood pressure monitoring parameters. When rhythm Holter parameters were compared between these two groups, both the number of ventricular extrasystoles (908 [122–2509] vs. 0 [0] beats; p<0.001) and the number of atrial premature beats (671 [122–1863] vs. 52 [0–360] beats; p<0.001) were found to be significantly higher in the Lown class 1–4 group. Furthermore, non-dipper heart rate status was more frequently observed in the Lown class 1–4 group (89.9% vs. 50%; p<0.001). In correlation analysis, a weak but statistically significant negative correlation was detected between percentage change in heart rate and both LV mass (r= -0.256; p=0.018) and LV mass index (r= -0.243; p=0.031). In multivariate analysis, the presence of concentric hypertrophy (Relative Risk: 2.879; 95% Confidence Interval: 1.843–9.829; p=0.041) and a nocturnal heart rate decrease of less than 10% (Relative Risk: 9.616; 95% Confidence Interval: 4.563–20.261; p=0.001) were identified as independent predictive parameters for the development of cardiac arrhythmias.IX Conclusion: In this study, it was demonstrated that isolated hypertensive individuals with non-dipping nocturnal heart rate profiles carry a significantly increased risk for the development of ventricular arrhythmias. The absence of the expected physiological decrease in nocturnal heart rate was considered an indicator of cardiac autonomic dysfunction, and this condition was found to be significantly associated with the presence of more advanced ventricular arrhythmias according to the Lown classification. Keywords: Non-dipping heart rate, Lown classification, Ventricular arrhythmia, Hypertension